Monday, June 13, 2011

निशाणी आडवा अंगठा (...भाग ३...)

लिफ्ट देणे-घेणे ह्यात खरंतर मी वेगळं असं काही करतोय असं मुळीच नाही; नाही म्हणजे कौतुकास्पद वाटवं असा इव्हेन्ट नाहीच आहे तो. पण आज लिफ्ट देण्याच्या इतक्या वर्षांच्या अनुभवामध्ये मला एकदाही नॉर्मल माणसं भेटलेली नहीयेत. ह्याचाच अर्थ ह्या जगात कोणीही नॉर्मल नाही हेच सिद्ध होतं. गंमत अशी की लोकंही काही वेळातच पर्सनल गोष्टी शेयर करू लागतात. अनोळखी माणसासमोर स्वत:ची सुख-दुख: उलगडायला कसलीच शरम नाही कींवा रीस्क नाही. कोणाच्या घरी मृत्यू झालेले असतात म्हणून चक्क थोडी रडारड, तर कोणी आजोबा झालेला असतो तर त्याच्या नातीचं त्याच कौतुक. कोणाचं अप्रेझल बकवास झालेल असतं म्हणून मॅनेजरला शिव्या, तर कुणी नवा धंदा सुरू केलेला असतो ह्याच्या प्लॅनची उमेद. आणि हे ऐकायच्या बदल्यात आपण काय देतो! कान आणि गाडीचं सीट. आपला प्रवास कुठून कुठेही असू शकतो. लोकं निराळी, त्यांचे एक्सपीरीयन्स निराळे आणि स्वभाव तर त्याहून निराळे. असाच एक प्रवास म्हणजे आमची शिर्डी यात्रा. मी आणि माझा मित्र सचिन, असे आम्ही दोघेच शिर्डीला जायच ठरवलं. साईबाबांच्या कृपेनेच, आमच्या बाबांनी कारने जायची परवानगी दिली. पुणे-शिर्डी हा प्रवास तसा तीन ते साडे-तीन तासांचा. पण ध्यानी-मनी नसताना असं एक कुटुंब सोबत आलं की ज्यामुळे मी आज सुद्धा सच्याच्या थोतरीत ठेवून देऊ शकतो.