Monday, July 15, 2013

एक उनाड प्रोजेक्ट (भाग १)

आपल्याला कधी कोणती घटना आठवणींचा ‘न्यू फोल्डर’ उघडायला लावेल ह्याचा नेम नाही. मला तर कधी कधी एखादा वास, एखादा आवाज, कोणाची तरी ओढणी, एखादी खळी कींवा पारिजाताची कळी, काहीही नॉस्टॅलजिक करून जातं. बरं येणारी आठवण फार काही महत्त्वाची असायलाच हवी असं काही नाही. एखाद्या काकांच्या शर्टाचा रंग लहानपणी आपल्या एखाद्या शर्टाच्या रंगाशी मेळ खातो आणि मग आठवणीतलं ते कार्ट थोड्या काळ माझीच करंगळी पकडून चालतं. कितीजण ह्या अनुभवाला दुजोरा देतील ठाऊक नाही, पण मला तरी असं होतं कधी कधी. पण काही आठवणी इतक्या भेदक असतात की त्यावर हसावे की रडावे हेच बोंबलायला कळत नाही.

अरे कालचीच गोष्ट घे की. मला कालंच ४.६ वर्ष पूर्ण झाली. हे माझ व्यावसायिक वय सांगतोय मी. सॉफ्टवेयर इंजिनीयर प्रजातीनेच वय सांगायची ही पद्धत अमलात आणली असं माझं ठाम मत आहे. कारण नीट आठवा, त्या आधी कधी कोणाला हाच प्रश्न विचारला तर,

‘रिटायर व्हायला आहेत अजून पंधरा सोळा वर्ष’, असं असहायतेने बोलताना मी ऐकल्याचंच आठवतय. म्हणजे आय.टी. मधे असली असहायता नसते असा गैरसमज नकोय बरं. पण उरलेल्या वर्षांच गणित सरलेल्या वर्षांमधून आम्ही चटकन काढू शकतो; असहायतेचा तोच आविर्भाव ठेऊन.

Sunday, March 3, 2013

छत्तीस वर्ष

साधारण १९८५-८६ ची गोष्ट असावी ही. तो काळ, ज्या काळामध्ये सातारा रोड हा एक पदरी होता आणि बालाजीनगर हे महानगरपालिकेच्या आवाक्यातलं होतं. सायकली अजूनही मुबलक दिसायच्या आणि चाळ हे शहरी जीवनाचं प्रतीक होतं. पुरुषांच्या अंगावर बेल-बॉटमच्या पॅन्ट तुरळक होत चाललेल्या, तर लेडीज हळू हळू स्लीव-लेस ब्लाऊजकडे फॅशन स्टेटमेंट म्हणून बघू लागल्या होत्या. स्पोर्ट-स्टार मासिकातले गावसकर आणि कपिलचे कागदी पोस्टर हे भितींच्या पापड्या काढत बसले होते. साधा ब्लॅक-अँड-व्हाईट टेलीव्हिजन हे श्रीमंतीचं लक्षण असे आणि घरी आणलेल्या नव्या मिक्सरचं कौतुक जोशी काकूंपेक्षा डझन भर शेजारणींनाच फार; त्यात पुन्हा त्याचे पेढे सुद्धा वाटले जायचे. ‘मुलाची स्वत:ची चेतक आहे बरका’, हा स्थळ सांगणा-याचा टॉपचा क्रायटेरीया असंत.

Sunday, December 18, 2011

फुल्ल बॉडी चेकप (...भाग ६...)


‘...आब्ल ततय इम्ल कुलकुल बाप शि शि...’, 

असं काहीतरी बापट, तोंडात गच्च भात-आमटीचं मिश्रण धरून पुन्हा सुरू झाले. त्याच बरोबर मी आणि सिद्धार्थनी ते टेबलंच सोडलं. कॅन्टीन मधली सगळीच टेबलं खर्कट्या हातांनी आणि ताटांनी गच्च भरली होती, तरी सुद्धा आम्ही दोघांनी उभं राहून जेवण प्रेफर केलं.

‘काय द्वाड जेवन दिलेत की, काय की!’, खंडागळे तणतणत हात धुवायला गेले. वास्तविक लंच मधे काहीच प्रॉब्लेम नव्हता, पण ते ब्रेकफास्ट सारखं फुकट नव्हतं ना; मग तणतण होणारच की ओ!

Monday, December 5, 2011

फुल्ल बॉडी चेकप (...भाग ५...)



कंटाळून सुस्कारे टाकल्यामुळे माझी फुफुसं भलताच रीझल्ट तर नाही ना देणार, ह्या टेन्शनमधे मी वेळ आणि रांगेतल्या खुर्च्या मागे ढकलत बसलो होतो. शेवटी माझा आणि बापटांचा नंबर लागलाच आणि आम्ही दार ढकलून आत गेलो. तिथे एक वॉर्ड-बॉय कान कोरत बसला होता.

‘बसा बसा, डाक्टर येतेत.’

आम्ही शांतपणे खुर्चीवर बसलो आणि माझी नजर खोलीभर भिरभिरू लागली. समोरच्या भिंतीवर फुफुसाचा आंतरीक डायग्रॅम लावला होता; शाळेतल्या बायोलॉजीची आठवण झाली मला. शेजारी सिगारेट पिल्याने काय आणि कशी हानी होऊ शकते ह्याची माहीती दिली होती. त्या शेजारच्या भिंतीवर दमा आणि ईतर श्वसनांच्या विकारांची माहीती दिली होती. नंतर माझी नजर कडेला असलेल्या एका कंप्यूटरकडे गेली. त्याला एक नळी जोडली होती. कुतूहल म्हणून मी विचारलं,

‘काय ओ, काय म्हणतात ह्या मशीनला? ’

‘काय माहीत की काय म्हनतेत! कॅम्पूटरंच म्हनतेत, आनि काय’, वॉर्डबॉयने कान कोरून कमावलेलं ऐवज त्याच्या करंगळीच्या नखातून साफ करत मला सांगितलं.